Dat was even schrikken

 

Ik fietste door een rustige straat naar huis, toen ik een oude dame vrolijk ‘hallo!’ hoorde roepen. In een flits dacht ik dat het Joke was, net als ik een eind in de zestig, die echter niet in mijn dorp woont. Er klopte iets niet. Niet alleen had deze andere Joke een grijze krullenbol, maar ze liep tamelijk pittig midden op de straat waar ze een gevaar vormde voor automobilisten die helaas nogal eens de hoek om komen scheuren. Ze liep vrolijk alsof het leven nog steeds een feestje voor haar was. Ik had haar nog nooit gezien, maar had de schrik te pakken. Zouden Joke en ik over een jaar of twintig ook onbevangen vreemden groeten en intussen een gevaar op de weg zijn?

Vandaag zag ik haar weer, nu gearmd met een jongere vrouw. Alweer klonk het bijna juichend: ‘Hallo!’. Nu weet ik het zeker: ze geniet  van een wandelingetje en straalt  nog van levenslust. Wie ben ik dan om twintig jaar vooruit te kijken?

5 september 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *