De benen van de violist

 

Het was de vraag wie meer in vervoering was: de violist of ik. Terwijl ik me liet meeslepen door zijn fantastische spel, keek ik naar zijn benen. Hij zat dan wel op een stoel, maar leek er bij elke haal met zijn strijkstok (oei, dat klinkt niet aardig, maar ik speel dan ook geen viool) vandoor te willen gaan. Steeds schoof hij met zijn billen meer naar voren op zijn stoel. Zijn benen namen een loopje met hem en zijn voeten maakten stappen in de lucht. De hartstocht voor de muziek zat duidelijk in zijn benen.

Ik moest denken aan het lied over het Land van Maas en Waal van Boudewijn de Groot. Ik zou deze violist zonder aarzelen gevolgd zijn.

Maart 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *